suka

Suka to instrument znany dzięki egzemplarzowi z Biłgorajskiego pokazywanemu na Pierwszej Polskiej Wystawie Muzycznej w Warszawie w 1888 r. – opis Jana Karłowicza, rysunek Tadeusza Dowgirda z 1888 r., akwarela Wojciecha Gersona z 1895 r. W drugiej połowie XIX w. i być może na początku XX w. grano na niej na południowej Lubelszczyźnie (Biłgorajskie), zapewne przy akompaniamencie bębna jednomembranowego. Na suce gra się w pozycji wertykalnej – instrument zawiesza się na ramieniu za pomocą sznurka, lub opiera na kolanie. Struny skracane są techniką paznokciową. Instrument rekonstruowany był przez Ewę Dahlig, Marię Pomianowską, Andrzeja Kuczkowskiego i – niezależnie – Zbigniewa Butryna. Współcześnie używany w ruchu folklorystycznym.

gerson_sukaSuka, Wojciech Gerson 1895, tekst: Suka – instrument smyczkowy starożytny polski nabyty w r. ’88. we wsi Kocudza w powiecie Biłgorajskim (pomiędzy Janowem a Frampolem). Ostatatni grał na nim Józef Góra wówczas 50 letni. Własność Pana Józefa Pawłowskiego art. mal. w Warszawie.

364836493654

Suka, Zbigniew Butryn, Janów Lubelski 2004, obiekt z kolekcji Państwowego Muzeum Etnograficznego w Warszawie. Brzmienie instrumentu i szczegółowy opis tu. Zdjęcia Waldemar Kielichowski.

262426252626

Suka, Andrzej Kuczkowski, Warszawa 1992, obiekt z kolekcji Muzeum Ludowych Instrumentów Muzycznych w Szydłowcu. Brzmienie instrumentu i szczegółowy opis tu. Zdjęcia Waldemar Kielichowski.

3684

Rozeta na podstrunnicy prezentowanej wyżej suki wykonanej przez Zbigniewa Butryna. Zdjęcie Waldemar Kielichowski.

DSC_0563cb

Suki Zbigniew Butryna prezentowane podczas Targowiska Instrumentów w Warszawie (Wszystkie Mazurki Świata 2015). Zdjęcie Agata Mierzejewska.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

DSC_0568cb-290x290

Zbigniew Butryn Warszawa 2015. Zdjęcie Agata Mierzejewska.

 

 

 

 

 


 

Dodaj komentarz